maandag 11 juni 2018

Recensie: Het Dodenhuis - Sarah Pinborough

Hii,

Sarah Pinborough's eerste boek, 13 minuten, heb ik verslonden! Wat een heerlijk boek. Toen Het Dodenhuis daarom werd aangekondigd, was ik weer enthousiast. Een nieuw boek van Sarah! Toen ging ik het lezen...


Waar gaat Het Dodenhuis over?
Toby is een jongen die vergeten is hoe hij moet leven.
Clara is een meisje dat geboren is om te sterven.

Toby's leven was heel normaal, maar nu woont hij in het Dodenhuis. Afgezonderd van de rest van de wereld wordt hij samen met de andere bewoners in de gaten gehouden. Vertonen ze symptomen van een mysterieuze ziekte? De een na de ander verdwijnt en Toby wacht enigszins gelaten af. Overdag slaapt hij, 's nachts gaat hij op onderzoek uit.

Clara was een meisje dat alles had. Geliefd bij vrienden en familie, geboren in een gezin waarin haar leven voorbestemd was voor grootsheid. Nu is de nieuwste bewoner van het Dodenhuis en ze is vastbesloten om niet toe te laten dat haar leven daar eindigt. Overdag is ze vol enthousiasme, 's nachts danst ze in haar eentje en waant zich alleen.

Cover en flaptekst
De cover en flaptekst doen echt grimmig aan en dat vind ik wel tof. De cover past goed bij het thema van het verhaal.

Waar ging het verhaal over? - Eh....
Toen ik begon met lezen, was het nog niet erg pakkend. Ik las door met de hoop dat er iets zou gebeuren, maar dat duurde al vrij lang. Ach, het kon zijn dat er eerst een flink stuk introductie komt en dat het verhaal dan pas begint toch? Dit dacht ik tot op zo'n 150 pagina's en toen was ik het wel een beetje zat. In al die pagina's was ik nog geen enkele keer gegrepen door het verhaal en had ik het gevoel alsof ik meer een beetje een live en gedetailleerd verslag las van iemands dag (en dat dag in dag uit), dan dat ik echt een YA fictie las. Het was letterlijk alleen maar gesprekken, beetje dingen doen, gesprekken, oh iemand wordt meegenomen, verdorie maar we gaan gewoon door, beetje dingen ontdekken, gesprekken, etc. Waar was de actie? De spanning? De gruwels? Waar was de verhaallijn? Ik kon op geen enkel moment voorspellen waar het boek heen zou gaan en dat was niet omdat het zo ontzettend plottwist-en-onvoorspelbaarheid was, maar gewoon omdat het naar mijn gevoel echt nergens over ging. Het interesseerde me ook weinig wat de personages deden, omdat het veelal hetzelfde was en tot een heel laat punt zelfs vrij doelloos. Pas als ze beslissen dat ze willen ontsnappen, maken ze voor zichzelf een doel.

Dus toen werd het beter? - Eh....
Vanaf het moment dat de hoofdpersonages het plan hebben om het Dodenhuis te ontvluchten, heb ik weer hoop dat het boek tóch nog vet epic gaat worden, maar het kon me niet meer pakken. Het werd inderdaad ietsje beter, maar nog steeds voelde het voor mij niet voldoende om in sterren te stijgen. Ik vond het helaas een hoop blabla. Het einde was voor mij ook erg open, wat ik een jammere afsluiting vond van het boek.

Ik vond het heel jammer dat dit boek mij niet zo beviel als ik hoopte, maar dat kan natuurlijk altijd gebeuren. Dit was gewoon niet het boek voor mij. Toch wil ik uitgeverij Best of YA bedanken voor het opsturen van dit recensie exemplaar!


1/5 sterren... :(

Vond jij 13 minuten een goed boek?

Liefs,
Monica

Geen opmerkingen:

Een reactie posten