zaterdag 3 februari 2018

Recensie: A Semi-definitive List of Worst Nightmares - Krystal Sutherland

Hoii!

Ik keek al een tijdje uit naar a semi-definitive list of worst nightmares en ik struikelde een paar keer over de titel. Inmiddels heb ik hem gelezen, en dit vond ik ervan!


Koop bij bol.com

Waar gaat a Semi-definitive List of Worst Nightmares over?
Ever since Esther Solar’s grandfather was cursed by Death, everyone in her family has been doomed to suffer one great fear in their lifetime. Esther’s father is agoraphobic and hasn’t left the basement in six years, her twin brother can’t be in the dark without a light on, and her mother is terrified of bad luck.

The Solars are consumed by their fears and, according to the legend of the curse, destined to die from them.

Esther doesn’t know what her great fear is yet (nor does she want to), a feat achieved by avoiding pretty much everything. Elevators, small spaces and crowds are all off-limits. So are haircuts, spiders, dolls, mirrors and three dozen other phobias she keeps a record of in her semi-definitive list of worst nightmares.

Then Esther is pickpocketed by Jonah Smallwood, an old elementary school classmate. Along with her phone, money and a fruit roll-up she’d been saving, Jonah also steals her list of fears. Despite the theft, Esther and Jonah become friends, and he sets a challenge for them: in an effort to break the curse that has crippled her family, they will meet every Sunday of senior year to work their way through the list, facing one terrifying fear at a time, including one that Esther hadn’t counted on: love.

Cover en flaptekst
De cover vind ik zo mooi! Het trekt me ontzettend en het bevat allemaal elementen waar ik dol op ben. De kleur paars, de zwarte kat, gewoon de hele witchy uitstraling. Toen ik dit boek zag liggen wist ik dan ook meteen dat ik het mee moest nemen. De flaptekst klonk ook ontzettend gaaf, want het is dus inderdaad een heksig boek. Vloeken, angsten, ongeluk, ik ben er klaar voor. De flaptekst vind ik wel erg lang. Het is bijna een heel hoofdstuk en het verklapt al best wat. Een beetje jammer wel, maar je kan er natuurlijk voor kiezen de flaptekst niet te lezen.

Schrijfstijl
Wat ik heel leuk vind aan dit boek, is dat het een bepaald soort schrijfstijl heeft. Dit is zo’n schrijfstijl die je wel eens ziet bij bijvoorbeeld Alice in Wonderland, Harry Potter, en zo nog meer klassiekers. Ik weet niet precies hoe ik het moet beschrijven, maar het is een bepaalde manier van vertellen die ik echt heel erg leuk vind om te lezen. De toon was voor mij dus gezet en ik was klaar voor het verhaal zelf.

Niet zo magisch
Wat me al snel opviel, was dat het verhaal niet zo magisch is als ik had gehoopt. Het is eigenlijk meer een soort contemporary verhaal over een jongen en een meisje die elkaar helpen met elkaars problemen. Ik vond het wel jammer, zeker ook omdat ik van de cover en de flaptekst een idee kreeg van Halloween, heksen, vloeken, enzovoort. Uiteindelijk zitten die vloeken er ook wel in verwerkt, maar op een hele andere manier dan ik had gehoopt. Het had namelijk niks te maken met een eeuwenoude vloek van een heks of iets, het sloeg er meer op dat iedereen in de familie een angst had die uiteindelijk zijn of haar ondergang zou worden. Het ging dus meer om psychische ziektes, dan echt om iets met magie.

Psychische ziektes
Dat was gelijk ook het tweede ding dat me tegenviel. Het boek focust ontzettend op psychische ziektes en “apart” zijn. De depressie van het broertje van Esther bijvoorbeeld, maar er komen nog veel meer thema’s langs. Ik vind dit ontzettend interessant, maar waar ik me bij dit boek aan stoorde was dat de nadruk er ongelofelijk erg werd opgelegd en er vooral mega werd geprobeerd om “apart” of “weird” te zijn. Als het maar ging om die stoornissen in een gek daglicht te zetten, als er maar iets aparts was wat het boek speciaal maakte. Ik vond dat het boek zo zijn best deed om apart of anders te zijn, dat het voor mij een beetje zijn tofheid verloor. Tegelijkertijd is het een beetje een foute boodschap dat de volwassenen in het boek eigenlijk de kinderen een angststoornis bezorgen door hun eigen gedrag. Maar goed.
Daarnaast vond ik dat de psychische ziektes aan de ene kant wel een mooie diepe laag gaven aan het verhaal, want het wordt wel intrigerend beschreven en het broertje van Esther is gewoon een interessant personage om over te lezen. Echter, vind ik wel dat aan het einde het een beetje te idealistisch is beschreven. Iemand heeft al jaren last van een depressie, maar we helpen hem even en poef! Alle klachten zijn verdwenen. Jammer.

Ik denk dat dit boek veel meer potentie had om gaaf te zijn dan ik het eigenlijk vond. Voor mij was het een tegenvaller, maar misschien was mijn lat dan ook wel erg hoog. Ik vond het een oké boek om te lezen, met soms mooie diepe momenten, maar veelal irritaties om Jonah of geforceerd speciaal zijn. Ik ben wel nog steeds benieuwd naar haar andere boek, Our Chemical Hearts, want haar schrijfstijl vind ik een dikke plus.


Heb jij al iets van Krystal Sutherland gelezen?

Liefs,
Monica 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten