vrijdag 23 juni 2017

Recensie: A Court of Mist and Fury - Sarah J Maas

Hellooo!

Ik heb zojuist, na 1.5 maand, A Court of Mist and Fury (Hof van Mist en Woede) uitgelezen. Dat is niet per se een hint voor wat ik van het boek vond, want ik had een hele drukke tijd op school. Maar ik zal jullie toch vertellen wat ik van dit boek vond waar super over gehyped wordt!

 
Koop bij bol.com

Waar gaat A Court of Mist and Fury over?
Feyre survived Amarantha's clutches to return to the Spring Court – but at a steep cost. Though she now has the powers of the High Fae, her heart remains human, and it can't forget the terrible deeds she performed to save Tamlin's people.

Nor has Feyre forgotten her bargain with Rhysand, High Lord of the feared Night Court. As Feyre navigates its dark web of politics, passion, and dazzling power, a greater evil looms – and she might be key to stopping it. But only if she can harness her harrowing gifts, heal her fractured soul, and decide how she wishes to shape her future – and the future of a world cleaved in two.

Cover en achterflaptekst
Ik heb de achterflaptekst eigenlijk niet gelezen, want toen Hof van Doorns en Rozen uit was, wilde ik gelijk door. De cover vind ik wel heel tof, al vind ik nog steeds die van het eerste deel mooier.

Rhysand
Oké, ik begin gelijk even bij waar iedereen het over heeft. Rhys is super populair onder de lezers en iedereen verafgood hem. Geloof me, ik wou dat ik dat ook kon want ik ben erg op Tamlin afgeknapt, maar helaas. Ik voel nog niet die waaaah vibe als ik over Rhys lees. Ja, hij is sympathieker dan je in ACOTAR vermoedt, maar toch. Ik ben nog niet ondersteboven van hem. Misschien komt dat in deel 3 nog...

Tot de helft
En wat me ook zorgen baarde, was dat ik tot de helft van het boek weinig motivatie had om door te lezen. Het kwam voor mijn gevoel wat langzaam op gang en de echte actie bleef nog uit. Ik vond wel de beschrijvingen van the Night Court heel mooi en van Velaris, maar verder had ik niet veel dat me aan het lezen hield. Tot op gegeven moment - en het precieze moment kan ik niet meer aanwijzen - dingen voor mij weer op z'n plek vielen en ik hooked was aan het verhaal.

'I was burning through books every day-'

Na de helft
Toen begonnen voor mij de dingen waar ik op gewacht had. Feyre is super hip met al der powers en vechtlust. Er volgen allemaal actiescènes, fae worden gekidnapt en raken gewond en waaah. Het einde. Goeeeeed!

'I was not a pet, not a doll, not an animal. I was a survivor, and I was strong.'

Het einde
Zoals ik al zei vond ik het einde dus heel goed. Het was wel een heel onverwacht einde, maar die plottwists die Sarah J Maas erin verwerkt zijn gewoon echt geniaal bedacht. Het einde is zo'n twist en ik vond het echt heel erg tof. Ik ben uiteindelijk toch nog heel erg benieuwd geworden naar het derde deel en ik hoop dat die gelijk al super tof begint, zodat ik hem in één ruk kan uitlezen. Oké, misschien doe ik er wat langer over, want hij is vrij dik. Maar je snapt me ;-)

Wat vond jij van ACOMAF?


Liefs,
Monica

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen