maandag 27 maart 2017

Recensie: Ik zie je in de kosmos - Jack Cheng

Opname 1
5m 23s

Hoi daar! 

Vandaag vertel ik jullie alles over het boek 'Ik zie je in de kosmos'. 

 
Koop bij bol.com

Waar gaat Ik zie je in de kosmos over?
Wat zou jij doen als je alleen woonde met je moeder die soms haar ‘stille dagen’ heeft en je een iPod de ruimte in wilt sturen om aan buitenaardse wezens uit te leggen hoe we hier op aarde leven?

De 11-jarige Alex Petroski woont in Rockdale, Colorado, samen met zijn moeder en zijn hond, die hij heeft vernoemd naar zijn grote held, de astronoom Carl Sagan. Hij zorgt voor zijn moeder, die soms dagenlang in bed ligt en niet aanspreekbaar is. Zijn droom is om zijn goud geverfde iPod de ruimte in te sturen, net zoals Sagan in de jaren zeventig heeft gedaan met een gouden plaat.

Hij spreekt al zijn belevenissen in op zijn iPod, gericht aan intelligente buitenaardse wezens die deze misschien op een dag in de ruimte vinden. Alex gaat samen met zijn hond Carl Sagan naar een festival voor amateur-astronomen, waar hij zijn zelfgebouwde raket met de iPod wil lanceren. Helaas mislukt deze lancering en hij raakt samen met zijn hond verzeild in een road trip door Amerika. Op het festival en onderweg ontmoet hij allerlei bijzondere mensen, die hem naar nieuwe plekken meenemen, waarbij hij op het spoor komt van de waarheid over zijn vader, die acht jaar daarvoor is overleden.

Cover en achterflaptekst
Ik vind de cover er mooi uitzien. Het is heel spacy en zeker met een oog op wat Alex wil bereiken (zijn iPod de ruimte in schieten) past het mooi bij het verhaal. De hond die er zo bij zit op de cover is ook heel mooi gedaan. De achterflaptekst geeft het boek een ontroerend tintje. Ik wil weten hoe Alex het verhaal beleeft.

Opnames
Het verhaal is geschreven in de vorm van uitgeschreven opnames. Dat vind ik wel interessant, want je ziet wel vaker boeken in dagboekvorm, maar in opnames nog niet echt. Ik was heel benieuwd hoe dit zich in het verhaal zou uiten. Elk hoofdstuk is een nieuwe opname, wat bij mij eigenlijk op ten duur meer ging tegenwerken,dan dat ik het nog zo leuk vond. Doordat het opnames zijn, wordt soms ook een gebeurtenis best abrupt beëindigd en begint het volgende hoofdstuk weer random ergens. Dit maakte dat ik de verhalen wel kon volgen, maar er niet helemaal in kon duiken. Dat was jammer. Daarnaast worden ook geluiden beschreven, die tijdens de opname gebeuren. Je weet zo wel wat er gebeurt, maar het creëert ook een soort afstand tot jou als lezer. Ik was me steeds meer bewust van dat ik iets aan het lezen was, terwijl ik het eigenlijk wil beleven.

'Ik krijg er mieren in mijn broek van. Niet echt, hoor, maar bij wijze van spreken.'
Personages
Je komt een boel personages tegen in dit boek, met natuurlijk Alex als hoofdpersonage. Ik vond hem heel leuk en authentiek, maar tegelijkertijd vroeg ik me soms af of hij in bepaalde situaties niet te kinderachtig was of juist te volwassen deed. Hij is 11 jaar, maar sommige acties of gedachtegangen zat ik wel even van 'hmm'. Tegelijkertijd ben ik me natuurlijk bewust dat niet elke 11-jarige hetzelfde is, en tja, Alex is me er eentje ;-) Het is wel tof dat hij nu al een held heeft en toekomstplannen aan het beramen is. Naast Alex komt zijn hond Carl Sagan veel terug. Ik ben dol op dieren en helemaal als het huisdier van de hoofdpersoon een grote rol speelt en het hoofdpersonage er een band mee heeft. In dit boek bind je je gelijk aan de hond, hoewel dat beest natuurlijk geen tekst heeft, laat staan een karakterontwikkeling. Je houdt gewoon van die hond. Daarnaast vond ik Zed en Terra leuke personages, omdat Terra echt zo'n typische 'ik-waak-over-je' persoon is en Zed is gewoon super lief.

'Ik ben de slechtste beste vriend op Aarde.'
Ontroerend
Wauw, het was me wel een mooi boek hoor. Alle personages hebben een eigen persoonlijkheid en het past allemaal heel mooi in de verhaallijn. Hoewel er op- en aanmerkingen te noemen zijn over de manier waarop het boek geschreven is, komt er toch een boodschap naar voren. Je leeft ergens toch met Alex mee, helemaal als hij dingen over zijn vader te weten komt. Dit was een mooie toevoeging, maar toch komt dit boek me wel een beetje over alsof het bedoeld is te ontroeren. Het gezin is een typisch gebroken gezin met problemen: een genegeerd kind, een depressieve moeder, er is iets met de vader. Het trekt wel aan, dus het is niet erg, maar de focus ligt heel erg op dat het allemaal zielig en ontroerend is. Die nadruk had van mij weggelaten mogen worden, want het boek is echt wel mooi genoeg, zonder dat dat soort dingen het aansterken.

'Zo te horen is het echt heel belangrijk voor je. En ik zei: Wat dacht je dan? Als het niet belangrijk was, zou ik ook niet huilen: DUH!'
 Al met al was Ik zie je in de kosmos een heel mooi boek over een jongen en een droom. Door mijn genoemde punten over de opzet van het boek en de nadruk op de ontroering blijf ik bij 3.5/5 sterren voor dit boek, want ik vond het wel gewoon super lief en mooi, maar voor mij was het geen nieuwe favoriet.

Mocht het boek je interessant lijken, lees hem dan vooral! Misschien ben jij er helemaal ondersteboven van ;-) Ik dank uitgeverij Karakter in ieder geval hartelijk voor het opsturen van dit recensie exemplaar!


Liefs,
Monica

Einde opname

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen