dinsdag 21 maart 2017

Recensie: de Kids of Appetite - David Arnold

Hey!

Voor de Blossom Books instagram tour mocht ik een mooie foto maken van het boek De Kids of Appetite en die op mijn bookstagram posten. Het boek kreeg ik daarvoor en natuurlijk ging ik hem ook lezen!


Koop bij bol.com

Waar gaat de Kids of Appetite over?
Bruno Victor Benucci III en Madeline Falco hebben een verhaal te vertellen. Het begint met de dood van Vics vader en eindigt met een moord. De politie van Hackensack wil heel graag horen wat er allemaal is gebeurd. Maar dit verhaal is niet zomaar verteld.

Dit is een verhaal over:
1. Een urn met uitstrooi-instructies
2. De gedenkwaardige natuur van de Palisades in de winter
3. Een slapende onderzeeër
4. Twee liedjes over bloemen
5. Cool zijn op een ouderwetse manier
6. Zonsondergangen & ijsjes & boomgaarden & kerkhoven
7. Gelijktijdige totale tegenstrijdigheden
8. Ternauwernood ontsnappen uit een door oorlog verscheurd land
9. Een verhalenverzamelaar
10. Een verlaten kas als hoofdkwartier
11. Hoe je naar iemand luistert die niet praat
12. Verliefd worden op een schilderij
13. Verliefd worden op een liedje
14. Verliefd worden

Vic mist zijn vader, die twee jaar geleden is overleden. Als de stomme nieuwe vriend van Vics moeder haar een aanzoek doet, raakt Vic in paniek en rent hij weg van huis. Zijn vaders urn en zijn eigen verdriet zijn de enige dingen die hij meeneemt de winterse nacht in.

Op straat komt Vic Mad tegen, die hem meeneemt naar een slaapplaats. Daar ontmoet hij Coco, een elfjarige die vloekt als een bootwerker en rapt als een gangster, en Zuz, die helemaal niet praat. Baz, de onofficiële leider van deze groep stelt Vic maar twee vragen. Als Vic deze goed beantwoordt, zullen De Kids of Appetite hem helpen om de laatste wensen van zijn vader te vervullen.


Cover en achterflaptekstIk vind de cover wel wat hebben, maar tegelijkertijd vind ik het ook weer niet zo'n goede keus. De titel geeft niet veel weg van de inhoud van het verhaal, maar de cover compenseert daar ook weer niet voor. Als ik het boek zou zien liggen in de boekhandel, zou ik hem niet gelijk interessant vinden, omdat ik geen indruk krijg van waar het over gaat. Tegelijkertijd zou ik het boek juist daarom oppakken, want wat voor verhaal draagt zo'n titel en cover? De achterflaptekst brengt een heel apart verhaal over, waar je nieuwsgierig naar wordt, maar trekt met niet volledig aan, juist door het vage.

'Wij zijn de mooiste samengestelde zin die je ooit hebt gehoord.'

Apart
Dit boek is denk ik het beste te omschrijven als een geval apart. Heel veel mensen zijn hier laaiend over en ik kan het aan de ene kant begrijpen, want het boek is grappig, bijzonder en mooi. Tegelijkertijd heb ik meerdere malen het boek echt moeten wegleggen, omdat het me niet kon pakken. Veel scènes vind ik vaag, de hele rode draad vind ik niet heel pakkend en de personages kon ik niet allemaal even erg waarderen. Ik vind het leuk hoe politieverhoren en terugblikken naar de betreffende momenten elkaar afwisselen en ook hoe de verschillende personages elkaar afwisselen, maar ik voelde me alsof ik bij geen enkel hoofdstuk genoeg informatie kreeg om binding te krijgen met personages of het verhaal. Het einde is ontroerend, maar toch is dit boek niet helemaal my piece of appetite.

'Zuigen. Blazen. Kalmte.'


Grappig
Wat ik wel heel sterk vond aan dit boek is de humor. Er zijn hele gevatte zinnen in, stukjes die heel leuk geschreven zijn en één van de personages is een pittige 11-jarige en ik lach me rot om haar motherfracking opmerkingen. Ook zijn er bepaalde stukjes die steeds terugkomen als die van Vic over het superrenpaard en het roken van Mad (zuigen, blazen, kalmte). En de rap is natuurlijk leuk, al vind ik hem toch in het Engels grappiger, want zo is hij oorspronkelijk natuurlijk geschreven. Heel tof is dat deze Engelse versie ook aan het einde van het boek zit, zodat je beide versies kan lezen.

'Ik ben een superrenpaard'
Conclusie
Het boek had zeker zijn leuke momenten, maar toch is het niet mijn ding. Ik voel de hype die om dit boek heen zwerft niet en vond het boek op veel momenten zelfs saai en moeilijk op te pakken. De Kids of Appetite heeft zeker punten gescoord met zijn humor, maar het wist mij niet vast te houden. Heel jammer, want er zijn zoveel mensen weg van en ik wilde heel graag één van hen zijn. Ach ja, meningen stuur je niet.

Ik geef het boek 3/5 sterren en dank uitgeverij Blossom Books hartelijk voor het opsturen van dit recensie exemplaar.


Liefs,
Monica

Geen opmerkingen:

Een reactie posten