maandag 31 oktober 2016

Recensie: Jacht op het Antiserum - Christine Charliers

Hey allemaal!

Het was zo ver: het vervolg van In de Ban van de Wolf kwam uit. Ik vond dit deel erg leuk en was zo benieuwd naar hoe het verder ging met Esther, Hector, Jonathan en alle anderen! Jacht op het Antiserum was een feit en toen hij bij mij op de mat viel sloeg ik hem met veel enthousiasme open!

 

Waar gaat Jacht op het Antiserum over?
Esther worstelt steeds meer met haar wolveneigenschappen. Samen met Jonathan wil ze zo snel mogelijk een antiserum te pakken krijgen. Vooral op school heeft Esther het moeilijk, waar pestkop Sandra haar voortdurend in het nauw drijft. Maar soms komen haar wolvendriften ook goed van pas, bijvoorbeeld wanneer ze haar vriendin Milla wil redden of wanneer ze op onderzoek uitgaat bij het louche bedrijf Crustonic. En dan ontdekken Esther en Jonathan waar Alexander is gebleven, de enige die een antiserum kan maken ...

Cover en achterflaptekst
Ik vind het mooi dat de cover van dit deel is gebleven bij de vormgeving van het eerste deel. Weer de wolvenstijl en in één kleur. Weerspiegelt mooi de kern van het verhaal en het feit dat het een hardcover is maakt het pareltje compleet! De achterflaptekst heb ik eerlijk gezegd niet gelezen, omdat ik zo graag wilde beginnen in het boek! 

Een waardig tweede deel
Wat je heel vaak bij tweede delen ziet bij een serie is dat het heel erg langdradig is. Er moet namelijk wel iets gebeuren, maar de echte grote strijd komt pas in het derde deel. Van veel series ben ik daarom ook niet zo weg van het tweede deel. In dit geval is het een heel goed tweede deel, omdat er ontzettend veel in gebeurt! Natuurlijk moet ook hier de eindstrijd nog komen, maar dit deel zit al vol actie, spanning en er komen een aantal dingen aan het licht. Dat is precies wat je zou verwachten van een tweede deel in een serie en dat heeft dit boek allemaal! Jacht op het Antiserum doet niet onder voor In de Ban van de Wolf en vond ik op sommige momenten zelfs nog spannender dan het eerste deel!

Lees... eh ervaar je mee?
Wat ik heel fijn vind aan de boeken van Christine is dat ze een hele open schrijfstijl heeft. Wat ik daarmee bedoel is dat als je het boek openslaat, je als het ware in het boek stapt. De verhaallijn is heel makkelijk te volgen, maar boeit toch. Hoofdpersonage Esther maakt een ontwikkeling door in het boek en dat vind ik ook een belangrijk punt. Ze komt in de puberteit en als lezer merk je dat ze tegendraads wordt met afspraken en dat ze impulsieve handelingen heeft. Af en toe is ze wat onredelijk, zeker tegen Hector die er alles aan doet om haar te beschermen, maar tegelijkertijd is Hector soms ook wat onredelijk tegen haar. Ze houden elkaar mooi in balans.

Sandra
Sandra is de pestkop in het verhaal. In dit deel wordt haar pestgedrag erger en ze wordt eng realistisch neergezet. Het enige wat ik heel erg irritant vond worden, was dat Sandra bij elke zin die ze tegen Esther of Milla zei, een andere bijnaam riep naar Esther. Zo wordt Esther uitgemaakt voor 'koffieboon',  'kwezel', 'sperzieboon' en nog veel meer. Dat Christine geen scheldwoorden wilde gebruiken, kan ik waarderen, maar ik denk dat Sandra nog veel sterker neergezet had kunnen worden als ze één bijnaam had voor Esther. Het voelt nu een beetje geforceerd grappig bedoeld. Wel vind ik dat het thema van pesten goed aan het licht is gebracht en veel kinderen dit inzicht zal geven.

Nathan
Nathan vind ik het leukste personage. Hij is de klungelige hulp van Arne, de schurk in het verhaal die overigens echt eng is. In tegenstelling tot Arne is Nathan best aardig. Hij telt altijd alles wat hij tegenkomt en ik vind het heel grappig hoe dat soms totaal op onhandige momenten gebeurt. Hij stopt gewoon waar hij mee bezig is en begint random dingen te tellen. Heerlijk. Ook zie je dat Nathan wel degelijk gevoel heeft, want als er iets van hem gesloopt wordt, is het voor hem ook menens. Hij heeft een rechtvaardigheidsgevoel, maar negen van de tien keer geen idee waar het over gaat.

Vlaams
Wat ik leuk vind aan deze serie, is dat het heel erg bij de schrijfster is gebleven. Geen vernederlandste woorden of iets dergelijks. Hier en daar kom je nog gewoon Vlaamse woorden tegen en dat mag best. Ik vond het wel grappig dat sommige Vlaamse grappen niet helemaal overkwamen op mij, omdat ik als Nederlander die woorden niet gebruik. Zo stond er een grap in dat Hector de hele dag heeft lopen zagen - en Els vraagt hem of dat zagen tegen zijn collega's was of in hout. Zagen is natuurlijk zeuren, maar omdat ik dat woord niet gebruik, komt de grap wat minder aan. Wel leuk juist voor de Vlaamse lezers onder ons!

Een serie die je niet leest, maar beleeft. Dát is de serie van Christine. Jacht op het Antiserum is een sterk tweede deel in de serie die je binnen no-time uit hebt! Een toppertje! Ik geef het boek 4.5/5 sterren en dank uitgeverij Clavis hartelijk voor het opsturen van dit recensie exemplaar!

Ben jij nou heel benieuwd geworden naar dit boek? Hou dan mijn blog in de gaten, want wie weet heb jij binnenkort een exemplaar in handen... ;-)

Titel | Jacht op het Antiserum
Auteur | Christine Charliers
Uitgeverij | Clavis
Uitgave | Hardcover
Prijs | €19,95
Pagina's | 363
Publicatiedatum | Oktober 2016
ISBN | 9789044828832

Liefs,
Monica

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen